تنگی کانال کمری

این بیماری اغلب در سنین بالا بروز می کند. بیمار از کمر درد با انتشار به اندام تحتانی شکایت دارد. اما مهمترین علامت این بیماری بی حسی و ضعف پاها هنگام راه رفتن است به نحوی که بیمار را مجبور می کند مرتبا بنشیند.

تنگی کانال کمری ممکن است با جابجایی و سرخوردگی مهره ها همرا باشد. در صورتی که این جابجایی از حد معینی بیشتر باشد باید علاوه بر عمل اصلی برای رفع تنگی کانل با استفاده از پیچ و میله ستون فقرات را ثابت کرد.

عمل جراحی استاندارد برای این بیماری لامینکتومی است. در این عمل زائده خلفی مهره را که کانال نخاعی را محدود و تنگ کرده برداشته می شود. اگر این کار به صورت وسیع انجام شود ممکن است باعث ناپایداری ستون فقرات شود. در این موارد نیز باید ستون فقرات با استفاده از پیچ و میله ثابت شود.

در بسیاری از موارد تنگی نخاعی در دو طرف کانال نخاعی بوده و می توان با استفاده از میکروسکوپ بدون برداشتن کامل زائده خلفی فشار را از روی ریشه های عصب سیاتیک برداشت. بالطبع این بیماران دوره پس الز عمل بهتری را طی می کنند و احتمال ناپایدار شدن ستون فقرات در آینده و کمر درد بسیار کمتر می شود.

 روشي كه اغلب در بيماران اينجانب بكار مي‌رود روش جراحي ميكروسكوپي است. اين بيماران  يك روز قبل از عمل بستري مي‌شوند. كساني كه بيماري خاصي مانند بيماري قلبي، فشار خون بالا، ديابت يا بيماري‌هاي ديگر نداشته باشند مي‌تونند روز عمل بستري شوند. اين بيماران بايد به صورت ناشتا ساعت 7 صبح به بيمارستان، قسمت پذيرش مراجعه نمايند. با انجام برخي آزمايشات و مشاوره‌هاي لازم بيمار آماده عمل مي‌شود.

معمولا بيمار عصر روز عمل يا صبح فردا پس از ويزيت مي‌تواند بستر را ترك كرده و راه برود. راه اندازي با حضور نرس انجام مي‌شود. پس از راه اندازي و اطمينان از وضعيت عمومي وي، بيمار مرخص مي‌شود. بيمار يك هفته در منزل استراحت نسبي دارد. ورزشهاي لازم و ميزان تحرك وي در هنگام ترخيص به او گفته خواهد شد. پس از يك هفته بيمار در مطب يا كلينيك بيمارستان ويزيت شده و دستورات لازم به او داده خواهد شد. براي اطلاع از كارهايي كه بيمار در منزل بايد انجام دهد به قسمت “مراقبت هاي پس از عمل”  مراجعه فرماييد.