درمان در بیمارستان

1- تعیین میزان آسیب نخاعی:

اولین کار در بدو ورود بیمار معاینه بالینی دقیق و تعیین وضعیت بیمار است. آسیبهایی که برای بیمار خطر جانی دارند مانند خونریزی باید سریعا درمان شوند. سپس با معاینه محل و شدت آسیب نخاعی تعیین و با عکسبرداری های مختلف تشخیص تایید می شود. انواع آسیب به شرح زیر است:

الف- شکستگی و در رفتگی در ستون فقرات بدون آسیب نخاعی

ب- آسیب نخاعی غیر کامل که البته با شکستگی و دررفتگی مهره هاست.

ج-آسیب کامل نخاعی. در این حالت بیمار پایین تر از محل آسیب هیچ حس و هیچ حرکتی ندارد. در این بیماران دو نکته وجود دارد. اول آنکه پس از ضربه به سلولهای نخاعی بدون آنکه نخاع قطع کامل شده باشد یا سلولها از بین رفته باشند، تمام عمل کرد خود را ازدست می دهند. این حالت ممکن است تا دو روز ادامه یابد. به این حالت “شوک نخاعی” گفته میشود. نکته دوم آن است که اگر نخاع از شوک خارج شد و هیچ حس و حرکتی بیمار پایین تر از محل آسیب نداشته باشد، از نظر پزشکی قطع نخاع صورت گرفته است حال ممکن است واقعا نخاع قطع نشده باشد. به عبارت دیگر بیماری که دچار له شدگی نخاع بدون قطع نخاعی شده باشد نیز مانند بیماری است که نخاع کاملا قطع شده باشد. این گونه بیماران اغلب در طی ماهها و سالهای بعدی بهبودی پیدا نمیکنند.

2- جراحی:

بیمارانی که دچار شکستگی و در رفتگی نخاع هستند باید تحت عمل جراحی قرار گیرند مگر انکه بیمار دچار آسیب نخاعی نشده باشد و ناپایداری ستون فقرات ناچیز باشد و بتوان با بریس وی را درمان کرد. جراحی با سه هدف انجام میشود:

الف- برداشتن فشار از نخاع

ب- برقرار کردن راستای صحیح ستون فقرات

ج- پایدار کردن ستون فقرات تا بیمار بتواند بعدها جابجا شود و حرکتهای بیمار خطری برای نخاع نداشته باشد.

در بیمارانی که آسیب نخاعی کامل نیست این جراحی به بهبود بیمار کمک میکند اما در بیمارانی که آسیب نخاعی کامل است عمل جراحی تاثیری روی بهبودی بیمار ندارد ئ این جراحی صرفا برای برگرداندن پایداری ستون فقرات انجام می شود.

3- ترخیص:

پس از انجام جراحی و بهبود حال عمومی می توان بیمار را از بیمارستان ترخیص کرده و درمانها را در منزل ادامه داد.